Mama († 22/06/2010)
Leah († 22/06/2014)
Mijn hond en katten: Zen, Loetie en Smoetie
Voor deze personen en dieren heb ik heel veel geleden. Het onbegrip (vooral bij de personen dan) was groot. Ik ben nog jong, maar verdriet ken ik zeker.
Ik ben een sterk persoon, ik kan er op het moment zelf, heel goed met omgaan. Toch komt de klap later... 2015 was voor mij een heel moeilijk jaar op dat vlak. Alles kwam tot besef en de momenten speelden zich opnieuw af in mijn hoofd.
Ik probeer het te plaatsen door er over te praten, dit helpt zeker bij mij. Wat mij minder helpt is naar het kerkhof gaan.
Hoe omgaan met beperkingen, met grenzen?
In mijn directe omgeving zijn er geen beperkingen. Dit wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor deze personenen. Ze leven anders en hebben misschien een ander uiterlijk, maar ze zijn nog steeds mens. Je opent de deur als er een rolstoelpatiënt aankomt. Je geeft ze voorrang. Ik haat het als mensen zich parkeren op een plaats voor mindervaliden. Dit is geen respect tonen aan je medemens. Behandel ze ook niet als kinderen, het zijn volwassen personen. Kijk waar je kan helpen, meer hoef je ook niet te doen.
Een mens die sterft leeft niet verder. Voor mij bestaat er geen leven na de dood.
Ze leven verder in de gedachten, in je hart.
Ik geloof niet dat ze naar het hiernamaals gaan of dat ze hier blijven hangen. Ik ben meer wetenschappelijk ingesteld. Mocht het zo zijn, dan hadden ze al lang een aanwijzing.
Oscar et la dame Rose
Oscar is een 10 jarige jongen met kanker.
Er wordt vastgesteld dat het terminaal is, en dat hij niet meer lang heeft te leven.
Zijn ouders komen niet vaak op bezoek en ze zeggen het hem ook niet dat hij terminaal is. Daardoor creëert hij bepaalde 'haat' gevoelens tegenover zijn ouders. Hij wil niet praten. Tot hij een 'dame Rose' ontmoet in het ziekenhuis. Enkel tegen haar wil hij praten, maar zij ziet dit niet onmiddelijk zitten. De dokter beslist om elke dag pizza's te kopen, als zij elke dag tijd met Oscar spendeert. Al gauw worden ze beste vrienden.
Ik vind het mooi om te zien hoe zij doet dat de ziekte niet veel voorstelt. Zij brengt hem enorm veel kennis bij over het leven, ook al is het voor hem al snel gedaan. Rose heeft zelf moeite met afscheid nemen van dingen, daarom hecht ze zich niet snel aan iets of iemand.
De scène die mij het meeste aangreep was de scène waarin Oscar sterft.
Hij zegt tegen zijn ouders en Rose dat ze maar even koffie moeten drinken, ze hebben al te veel geleden en ze zijn moe. De moment dat ze koffie gaan halen, na lang twijfelen, blaast Oscar zijn laatste adem uit. Hij zag dit waarschijnlijk zelf aankomen. Ik weet dat mensen die terminaal zijn, hun dood voelen aankomen.
Ik heb een aanvulling bij de laatste paragraaf. De leven-na-de-dood-kwestie is al eeuwen oud, en we weten er nog altijd geen antwoord op. Echter, zeggen dat er geen leven na de dood is, is even kort door de bocht als zeggen dat er wel leven na de dood is. Ik denk dat het geen zwart-witte situatie zal zijn, maar eerder een grijze. Een soort tussenvorm. Als iemand die wetenschappen gestudeerd heeft, heb ik ingezien dat hoe meer we ontdekken, hoe meer we beseffen dat we eigenlijk weinig weten. Misschien zijn we nog niet klaar voor een antwoord op dergelijke vragen.
BeantwoordenVerwijderenDit is uiteraard volledig mijn mening, en ik heb respect voor ieder andere mening.